TO MEΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ EΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

TO MEΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ EΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΚΑΙ Η  ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Του Αντώνη Π. ΑΡΓΥΡΟΥ
«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.»
ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ  ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΠΝΥΚΑ[1]
Οι νόμοι της ιστορίας και της φυσικής τηρούν κάποια αναλογία στη πλοκή των αιτίων και των αποτελεσμάτων .
Στην Εθνική μας Ιστορία  χάνεται η αλληλουχία της αναλογίας αυτής.
Έτσι πρέπει να παραδεχθούμε ότι παράλληλα με τους νόμους αυτούς κινούνται και κάποιοι άλλοι νόμοι μυστηριώδεις  ανεξήγητοι με τα ανθρώπινα κριτήρια ,αλλά  ερμηνευτοί  .
Στη περίπτωση αυτή οι ρεαλιστές αποκρούουν  τα ανεξήγητα αυτά γεγονότα που κινούνται και συνεργάζονται αρμονικά με το θείο και το ανθρώπινο  για σκοπούς και ιδανικά που είναι σωστές κοσμογονικές αναδημιουργίες
Είναι τα «θαύματα».
Από τέτοια θαύματα ιστορικά είναι γεμάτη η Ελληνική ιστορία.
Έτσι  σαν «θαύμα», είδαν οι αγωνιστές τη Λευτεριά του Γένους το 1821.
Έτσι   σαν «θαύμα», είδε τη Απελευθέρωση ο Εθνικός μας Ποιητής Διονύσιος Σολωμός
«Νύχτα γεμάτη θάματα
νύχτα σπαρμένη μάγια»
Έτσι σαν "θαύμα", έγινε το έπος του 1940-1941. Έτσι οι Έλληνες νίκησαν την αυτοκρατορία του φασισμού.
Στις 23.3.1821 στο πρώτο επίσημο (μετά την έναρξη) επαναστατικό έγγραφο που συντάσσεται, την περίφημη «προειδοποίηση εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς», που εκδίδει η νεοσύστατη Μεσσηνιακή Σύγκλητος και απευθύνεται στους Ευρωπαίους, αναφέρεται ότι: «...Να αναστήσωμεν το τεταλαιπωρημένον ελληνικόν γένος μας. Δικαίω τω λόγω η μήτηρ μας Ελλάς, εκ της οποίας και υμείς εφωτίσθητε,..." Αλλά οι «φωτισμένοι» γρήγορα λησμόνησαν..
Τρία εκατομμύρια Έλληνες  χάθηκαν  κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Οι συμμαχητές μας και οι ηττημένοι  λησμονήσαν γρήγορα τις θυσίες και  τους ποταμούς αίματος  και θα στιγματιστούν από   αδέκαστο δικαστήριο της Ιστορίας .
Όμως  και σήμερα κάποιοι « ξεχνούν» και δεν αποδίδουν δικαιοσύνη.
Ο Αυστριακός πρίγκιπας Κλήμης Μέτερνιχ υπήρξε φανατικός πολέμιος και ορκισμένος εχθρός της Επανάστασης του 1821,οι συμπτώσεις καμιά φορά είναι συνταρακτικές.  Ακόμα το αίμα των  Ελλήνων θυμάτων του ναζισμού δεν δικαιώθηκε και κάποιοι που στη Ιστορία χρωστάνε εξηγήσεις, λησμονούν την  φρικτή πραγματικότητα.
Από «θαύμα» και με τις θυσίες των παιδιών της Ελλάδας προκόψαμε ,ώσπου η αμεριμνησία μας έφερε την νέα μας συμφορά.
Η τραγωδία ξέρετε είναι Ελληνική υπόθεση.
Και ίσως είναι θαύμα  το 1821 πως οι λίγοι Έλληνες νικούν τους πολλούς ,οι άοπλοι τους ενόπλους, οι αδύνατοι τους ισχυρούς, οι ασύντακτοι τους συντεταγμένους, οι πιστοί τους απίστους ,οι ξεβράκωτοι τους χορτασμένους.
Το μυστικό του θαύματος βρίσκεται στο βάθος της Ελληνικής ιστορίας
Το μυστικό είναι η ΠΙΣΤΗ.[2]
Η Πίστη στην Ελευθερία .
Η  Πίστη στο Έθνος και στην Εθνική κοινότητα . Το φρόνημα του ελληνικού λαού ήταν αδούλωτο καθ’ όλη τη διάρκεια του ζοφερού σκότους και όχημα αυτού του φρονήματος ήταν η γλώσσα μας, η παιδεία μας.
Στη ΠΙΣΤΗ οφείλονται όλα τα μεγαλουργήματα του Έθνους  και της φυλής μας. Από τη ΠΙΣΤΗ άντλησε τη δύναμη της η Ελληνική φυλή να  υπομείνει τις δοκιμασίες της σκλαβιάς από αυτήν πήρε θάρρος ,δύναμη ,παρηγοριά και  όταν πίπτει να εγείρεται και εγειρομένη να στήνει τρόπαια και να καταπλήσσει με θριάμβους.
Στη Πίστη οφείλεται το μεγαλούργημα της Απελευθερώσεως του Έθνους μετά δουλεία τεσσάρων αιώνων, που κατέπληξε τον κόσμο ,το απαράμιλλο αυτό θαύμα της Εθνικής μας Αναστάσεως. Όμως, ας μη κολακευόμαστε  με τα θετικά στοιχεία της Ιστορίας, έτσι φτάσαμε στα σύγχρονα εθνικά αδιέξοδα   
Ζούμε μια τρομακτική και περίεργη εποχή, φυσούν μανιασμένοι οι άνεμοι του πολέμου  και μείς στη μέση της θύελλας, προσμένουμε εναγώνια την λύτρωση που αργεί νάρθει .
Περάσαμε  διακόσια  χρόνια ζωής μεστής  από θανάσιμες περιπέτειες  της ελευθερίας μας και της εθνικής μας ακεραιότητας και της κοινωνικής μας διαδρομής.
Ο διάλογος  μας με την Ιστορία συνάπτεται ουσιαστικά  μονάχα σε καιρούς κινδύνου ,όπως αυτοί που περνάμε σήμερα. Η ώρα αυτή που ζούμε είναι κρισιμότατη  για το Έθνος.
Η Ευρώπη γίνεται  «φρούριο», λόγω του τρόμου που προκάλεσαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, οι απειλές  και τα «ανατολιτικά παζάρια» εντείνονται και η «πίστη» στα νοήματα του νέου Ελληνισμού δυστυχώς  χάνεται. Η «πτωχευμένη» Ελλάδα έχει εγκαταλειφθεί μόνη της, μέσα σε μία ολοένα και περισσότερο κλιμακούμενη ανθρωπιστική κρίση, τα ευχολόγια δεν αρκούν πια. Κανένα έθνος όμως δεν επέζησε με οικονομικά ισοζύγια, παρά μόνο τους αγώνες και το αίμα  των παιδιών του  με τους μύθους, τους θρύλους και τις παραδόσεις του. Το δραματικά επείγον είναι να χαλυβδώσουμε  γενναίες ,ελεύθερες και άγρυπνες δημοκρατικές συνειδήσεις στον τόπο μας.
Είναι καιρός να θυμηθούμε την πάντα επίκαιρη  Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδας (Α' Εθνοσυνέλευση Επίδαυρος 1822) που ξεκινά ως εξής: «Aπόγονοι του σοφού και φιλανθρώπου έθνους των Eλλήνων» και στη δεύτερη παράγραφο αναφέρει ότι: «O κατά των Tούρκων πόλεμος ημών... είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός».
Η 25η Μαρτίου 1821 είναι το σύμβολο της διαχρονικής Αντίστασης των Ελλήνων  ενάντια στην Τυραννία, από  την μεγαλύτερη απελπισία, γεννήθηκε η μεγαλύτερη Ελπίδα:
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ.

Αντώνης  Π. ΑΡΓΥΡΟΣ

---

[1] Εφημερίς “Ο Αιών”, 13 Νοεμβρίου 1838

[2] Βλ Αποστολου Βακαλόπουλου « Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ» 1966

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ελληνικού δημοσίου στα Επτάνησα.

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ελληνικού δημοσίου στα Επτάνησα.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

1.-Με τη συνθήκη των Παρισίων του 1815, η Επτάνησος αναγνωρίσθηκε ως ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος καλούμενο "Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων" περιήλθε υπό την προστασία της Αγγλίας.

Το νέο κράτος είχε Γενική Διοίκηση με έδρα την Κέρκυρα και τοπικές κυβερνήσεις σε κάθε νήσο με επικεφαλής "έπαρχους" και "επαρχιακά συμβούλια".

Δηλαδή κάθε μία νήσος αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, αυτοτελή μονάδα ομοσπονδιακού κράτους, η δε δημόσια περιουσία ανήκε κατά κυριότητα σε κάθε νήσο (δηλ. το τεκμήριο κυριότητας δεν ήταν, όπως είναι σήμερα, υπέρ του Δημοσίου), διοικούμενη από τους επιτόπιους άρχοντες, με υποχρέωση εισφοράς μέρους από τα αντίστοιχα εισοδήματα στο Γενικό Ταμείο της Ιονίου Πολιτείας.

Η περιουσία αυτή κάθε νήσου ονομαζόταν "επιχώρια" ή "εγχώρια" περιουσία. Αυτά προκύπτουν από το "Σύνταγμα του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων" του έτους 1817[1], με το οποίο είχε παραχωρηθεί στα Ιόνια νησιά πλήρης αυτοδιοίκηση. Κατ΄εφαρμογή των αρχών του Συντάγματος του 1817 η από 11/8/1834 ΚΣΤ΄ «Πράξις της Γερουσίας» (Επίσημος Εφημερίς του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων αρ. 191 του έτους 1834), διέκρινε ρητά την επιχώριον οικονομία κάθε νήσου από τη γενική οικονομία του ομοσπονδιακού αυτού Κράτους (άρθρ. 5), καθόρισε τα έσοδα του δημοσίου ταμείου (αρ. 6) και αναγνώρισε την κυριότητα της τοπικής Διοίκησης κάθε νήσου στα μη ιδιωτικά κτήματα που βρίσκονταν σε αυτό. Από το Σύνταγμα λοιπόν της Ιονίου Πολιτείας του 1817 και από τις Πράξεις ΚΣΤ΄ της Ε΄ Γερουσίας (1834) και Ι΄ της Η΄ Γερουσίας (1845), που εκδόθηκαν με βάση αυτό, προκύπτει ότι όλα τα κτήματα, εφ΄όσον δεν υφίσταται επ΄αυτών κυριότητα κάποιο ιδιώτη ανήκουν στην επιχώριον ή εγχώριον περιουσίαν της κάθε νήσου.

Με βάση την υπ΄αρ 721/1991 Γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, «στα Επτάνησα, πριν από την ένωσή τους με την Ελλάδα, δεν υπήρχαν δημόσια δάση και δασικές εκτάσεις ως ιδιοκτησία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, ώστε να περιέλθουν κατά διαδοχή, με την ένωση το έτος 1864, στο Ελληνικό Δημόσιο… Έτσι, δημόσια κτήματα και μάλιστα δάση και δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, ως ιδιοκτησία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, δεν υπήρχαν, ούτε προβλέπονται στο παραπάνω Σύνταγμα (του 1817)… Επομένως επί των δασών και δασικών ή χορτολιβαδικών εκτάσεων των Επτανήσων, το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαίωμα κυριότητας, αφού κατά την ένωση αυτών με την Ελλάδα ουδέν έλαβε, ούτε ως διάδοχο του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, το οποίο, όπως προαναφέρεται δεν είχε δημόσια κτήματα και μάλιστα δάση ή δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις στην ιδιοκτησία του, ούτε στη συνέχεια από την επιχώρια περιουσία, αφού αυτή διανεμήθηκε μεταξύ των δήμων κάθε νήσου (σσ. εκτός από τα Κύθηρα). Συνεπώς επί των δασών και δασικών ή χορτολιβαδικών εκτάσεων της Επτανήσου δεν δύναται να έχει εφαρμογή το υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου τεκμήριο κυριότητας… Κατά συνέπεια των παραπάνω, προκειμένου περί δασών και δασικών ή χορτολιβαδικών εκτάσεων των Επτανήσων δεν αρκεί μόνη η από το Ελληνικό Δημόσιο επίκληση και, σε περίπτωση αμφισβητήσεως, απόδειξη της δασικής μορφής της διεκδικουμένης εκτάσεως προς θεμελίωση δικαιώματος κυριότητάς του επ΄αυτής, αλλά απαιτείται η επίκληση και, σε περίπτωση αμφισβητήσεως, απόδειξη της κτήσεως της κυριότητας από το Δημόσιο κατά έναν από τους τρόπους κτήσεως κυριότητας που προβλέπονται από τον Ιόνιο Αστικό Κώδικα ή από τις 23-2-1946 από τον Αστικό Κώδικα ή από κάποιον ειδικό νόμο. Αφού λοιπόν στα Επτάνησα, τα Κύθηρα και Αντικύθηρα δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των ευρισκομένων σ΄αυτά δασών και δασικών ή χορτολιβαδικών εκτάσεων, έπεται ότι το Δημόσιο πρέπει να διαχειρίζεται ως δημόσια μόνον τα δάση και τις δασικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις για τις οποίες έχει νόμιμους τίτλους κυριότητας…»

.Βλ  ΚΑΙ ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΝΣΚ 336/2000.

 2.-Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε και μετά την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα (1864), με το νόμο ΡΝ/1866 "περί εισαγωγής εν Επτανήσω της εν τω λοιπώ Βασιλεία) ισχυούσης νομοθεσίας", ο οποίος (βλ. άρθρα 10-15) διατήρησε και αναγνώρισε ρητώς τις εγχώριες περιουσίες των Ιονίων νήσων και ανέθεσε απλώς τη διοίκηση τους (βλ. αρθρ. 11) σε επιτροπή, μέχρις ότου ιδιαίτερος νόμος για κάθε μέσο ρυθμίσει τη διανομή τους "κατά δήμους".

Πράγματι μετά το νόμο αυτό, εκδόθηκαν ιδιαίτεροι νόμοι για τα περισσότερα από τα Ιόνια νησιά με βάση τους οποίους οι εγχώριες περιουσίες αυτών διαλύθηκαν και διανεμήθηκαν κατά δήμους και επαρχίες ανάλογα με τον πληθυσμό τους, χωρίς όμως τα επί μέρους στοιχεία των περιουσιών αυτών να περιέλθουν στο Ελληνικό Δημόσιο.

Έτσι για τη Λευκάδα, Ζάκυνθο, Κεφαλληνία και Κέρκυρα, εκδόθηκαν, αντίστοιχα, οι νόμοι ΨΞβ" της 27.12.1878 - ΦΕΚ 2/1879 -, ΥΙΓ της 27.5.1871 - ΦΕΚ 24/1871 -ΨΓ της 9.11.1878-ΦΕΚ 64/1878 και ΑΦΓ της 28.5.1887 - ΦΕΚ 142/1887.

Ανάλογος όμως νόμος δεν εκδόθηκε για τα Κύθηρα, όπως και για την Ιθάκη και τους Παξούς, ίσως λόγω της περιωρισμένης εκτάσεως της εγχώριας περιουσίας των νήσων αυτών. (πρβλ ΣτΕ 1956/1986 ΣτΕ.ΑΡΜ/1987 (610), ΝΟΒ/1987 (419).

3.- Ουδεμία μνεία γίνεται περί περιουσίας του Κράτους στις παραπάνω συνθήκες της Επτανήσου Πολιτείας και μετέπειτα Ιονίου Κράτους, ώστε αυτή, μετά την δια της συνθήκης του Λονδίνου ένωση της Επτανήσου με το Ελληνικό Κράτος το έτος 1864, να περιέλθει κατά διαδοχή στο Ελληνικό Δημόσιο ενώ αντιθέτως στην συνθήκη της 4/16.6.1830 περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος γίνεται ειδική μνεία περί εκκλησιαστικών ή δημοσίων υπό το Οθωμανικό σύστημα ιδιοκτησιών οι οποίες θα ανήκουν αυτοδικαίως στην Κυβέρνηση της Ελλάδος[2].     

4.-ΜΕΤΑ την εισαγωγή από 1.7.1866 στις Ιόνιες νήσους της Ελληνικής Νομοθεσίας με τον ν. ΡΝ της 30.1.1866[3] (άρθρο 1 και 211 αυτού), από την οποία (ημερομηνία) έπαυσε η ισχύς της νομοθεσίας του Ιονίου Κράτους, η διοίκηση της περιουσίας καθεμίας νήσου (εγχωρίου) ανατέθηκε σε Επιτροπή, των εισοδημάτων από την περιουσία καθεμίας νήσου διανεμομένων στους Δήμους της αναλόγως του πληθυσμού καθεμίας (αρθρ. 10,11,13,14V.PN/1866).

Για τη διανομή δε της εγχώριας περιουσίας στην Κεφαλληνία μερίμνησε ακολούθως  ο ν.Ψ1/1878.

5.-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαίωμα επί των δασών της Επτανήσου[4], διότι δεν έλαβε τίποτα από την επιχώριο περιουσία μετά την ένωση αυτής και επομένως και εκ του λόγου αυτού δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω το από 16.11.1836 Β.Δ/γμα «περί ιδιωτικών δασών» και το εξ αυτού, κατά τα εκτεθέντα στην αρχή τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των δασών (βλ. και ΑΠ 340/1985 ΝοΒ 34, 76).     

Σημειωτέον ότι η ως άνω εκτεθείσα ερμηνευτική άποψη περί μη ισχύος του τεκμηρίου κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των κειμένων στις Ιονίους νήσους δασών και εν γένει δασικών διατάξεων καθιερώθηκε και νομοθετικώς με το άρθρο 62§1 εδ. β` του ν.998 της 28/29.12.1979 «περί προστασίας των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας», στο οποίο ορίζεται, ότι το κατά την παράγραφο 1 εδαφ. α` του εν λόγω άρθρου τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των δασών και εν γένει δασικών εκτάσεων[5] «δεν ισχύει στις περιφέρειες των Πρωτοδικείων των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης και των νομών Λέσβου, Σάμου, Χίου και των νήσων Κυθήρων, Αντικυθήρων και Κυκλάδων».

 Η Απόφαση 1738/2012 Άρειου Πάγου.<< προκειμένου περί Δασών και δασικών εκτάσεων  που  βρίσκονται  στα  Επτάνησα,  δεν  ισχύει,  σύμφωνα  με  όσα αναφέρθηκαν στη νομική σκέψη, το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου και έτσι η από το Δημόσιο επίκληση και σε περίπτωση αμφισβήτησης, απόδειξη της δασικής μορφής  της  διεκδικούμενης  έκτασης  ,δεν  αρκεί  προς  θεμελίωση δικαιώματος κυριότητας τούτου επ αυτής ,αλλά απαιτείται απόδειξη της κτήσης κυριότητας με έναν από τους προβλεπόμενους από τον Ιόνιο Αστικό Κώδικα η από τον Αστικό Κώδικα [ μετά την 23-2-1946 ] τρόπους κτήσης κυριότητας. Για τους λόγους αυτούς απορρίπτεται η αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου ,για αναίρεση της υπ αριθμ 622/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών».    

Συνεπώς, προκειμένου περί δασών κειμένων στα Επτάνησα, μόνη η επίκληση και απόδειξη από το Δημόσιο της δασικής μορφής της διεκδικούμενης εκτάσεως δεν αρκεί να θεμελιώσει το δικαίωμα κυριότητας του επ`αυτής, αλλά πρέπει αυτό σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να επικαλείται και σε περίπτωση αμφισβητήσεως, να αποδεικνύει ότι κατέστη κύριο με έναν από τους τρόπους κτήσεως κυριότητας που προβλέπεται από τον Ιόνιο Κώδικα ή τον Αστικό Κώδικα ή από ειδικούς νόμους (βλ.ΑΠ 340/1985 ό.π.).      Περαιτέρω κατά το άρθρο 2063 του Ιόνιου Πολιτικού Κώδικα για την απόκτηση κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία απαιτείται διακατοχή συνεχής, αδιάκοπη, ειρηνική, δημόσια, αναμφίβολη και επί λόγω κυριότητος.      Από τα παραπάνω στοιχεία ο όρος «αναμφίβολη διακατοχή» ανταποκρίνεται προς τον χρησιμοποιούμενο σήμερα όρο της καλόπιστης νομής. Κατά τα άρθρα 2,13,14 και 16 του περί διακρίσεως κτημάτων νόμου της 21.6.1837, ισχύοντος στις Ιονίους νήσους μετά την έκδοση του νόμου ΡΝ/1866 με το άρθρο 2 του οποίου καταργήθηκαν τα έχοντα το ίδιο αντικείμενο άρθρα 402-409 του Ιονίου Πολιτικού Κώδικα, δημόσια κτήματα είναι όσα ανήκουν στην Επικράτεια, όλα τα παρ` ιδιωτών ή κοινοτήτων, μη δεσποζόμενα, δηλαδή όλα τα αδέσποτα και τα κτήματα των αποθανόντων ακλήρων ή εγκαταλελειμμένα από τους κληρονόμους, επί των οποίων δεν υπάρχουν αποδεδειγμένες απαιτήσεις άλλων και συνεπώς και τα αδέσποτα δάση και εν γένει δασικές εκτάσεις ανήκουν στο Δημόσιο.  (541/2009 ΕΦ ΠΑΤΡ(ΑΧΑΝΟΜ 2010/166)   

Εκ των ανωτέρω διατάξεων σαφώς συνάγεται ότι τα κατά την εισαγωγή του νόμου αυτού υπάρχοντα αδέσποτα περιήλθαν ex lege στο Δημόσιο στο οποίο περιέρχονται και τα εκάστοτε καθιστάμενα αδέσποτα ακίνητα (εγκαταλελειμμένα από τους ιδιοκτήτες) καθώς και εκείνα όσων οι ιδιοκτήτες αποβιώνουν χωρίς διαθήκη και κληρονόμους.    

 Με το άρθρο 44 Εισ. Ν.ΑΚ ο εν λόγω νόμος «περί διακρίσεως κτημάτων» καταργήθηκε, αντ` αυτού δε από της εισαγωγής του Αστικού Κώδικα, ισχύει η αποδίδουσα όμοιο δίκαιο διάταξη του άρθρου 972 Α. Κ. με την οποία ορίζεται ότι τα «αδέσποτα ακίνητα καθώς και οι περιουσίες όσων αποβιώνουν χωρίς κληρονόμους ανήκουν στο δημόσιο».   

21/1/2016 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

---

[1] Με την οποία ανακηρύχθηκε και αναγνωρίσθηκε υπό την προστασία της Αγγλίας το ανεξάρτητο Ιόνιο Κράτος υπό το όνομα «Ηνωμένα Κράτη των Ιονίων Νήσων», διεπόμενο από το Σύνταγμα ή χάρτη του 1817 (Σύνταγμα Μαίτλανδ), κατά το οποίο κάθε νήσος, είχε ίδια εγχώρια τοπική Κυβέρνηση, αποτελούμενη από τον Έπαρχο και το Επαρχικό Συμβούλιο, η οποία (εγχώρια Κυβέρνηση κάθε νήσου) υπό την επίβλεψη του Άγγλου τοποτηρητή κάθε νήσου ασκούσε διοίκηση εν γένει στην νήσο και είχε την δημόσια Οικονομία και διαχείριση.

[2] βλ Άρθρο για την Επιχώριο Περιουσία στα Επτάνησα του Ηλία Μαρσέλου

[3] Ο ΑΠ (απόφαση 61/1897 Τμ. Α` Θ Θ` 228) συνήγαγε το συμπέρασμα ότι η μη ιδιωτική κτήση την οποία καθόρισε η Γ Πράξη της Η` Γερουσίας του 1845 στο άρθρο 18 ανήκει στην εγχώρια

περιουσία κάθε νήσου (βλ. και γνωμοδότηση ΝΣΚ 197/67 - φύλλο 3ο).

[4] Βλ: Π. ΚΟΡΙΑΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΑΓΓΕΛΗ –« Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των δασικών κτημάτων μετά την ένωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα. ΝΟΒ/1999 (1498).

[5]ΒΛ .(αρ. 34/19990 Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας, 1098/1992 του Εφετείου Πατρών και 151/2011 Μονομελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας, 340/1985 Α.Π.)

Ο τραγικός απολογισμός του χρόνου που φεύγει για την Κεφαλονιά

Ο τραγικός απολογισμός του χρόνου που φεύγει για την Κεφαλονιά :«¨Άστα αφέντη μου τα χρόνια πολλά ,φέτος χάσαμε τον Μάκη μας»

Χριστούγεννα 2015.

Στα καθιερωμένα τηλεφωνήματα των εορτών για τα Χριστούγεννα ,πήρα να υποβάλλω τις ευχές μου σε ηλικιωμένη Κεφαλλονίτισσα .

Η απάντηση με ξάφνιασε:

 ¨Άστα αφέντη μου τα χρόνια πολλά ,φέτος χάσαμε τον Μάκη μας»

Η γερόντισσα ήταν κοφτή, απότομη μπορώ να πω   και συνέχισε  με γλυκύτητα αυτή τη φορά «ο Αφέντης μας έρχονταν στο νοσοκομείο και μού κάνε παρέα.. με φρόντιζε…»

Η συζήτηση αφορούσε τον μεγάλο απόντα για την Κεφαλονιά μας στο 2015,τον παπά των φτωχών, τον παπά  Γεράσιμο τον Φωκά ,τον αγαπημένο και αδικοχαμένο επίσκοπο του νησιού μας, που τόσο πρόωρα ανηρπάγη στους Ουρανούς.

Τολμώ λίγες λέξεις για παρηγοριά στην γερόντισσα που ξέρω ότι θα τις διαβάσει:

Υπάρχουν άνθρωποι πού διάβηκαν τούτη τη ζωή σαν  σιγαλό ποτάμι πού κυλά σε μιαν άκρη, μα στη ροή του καθρεφτίζεται ή ροή της ζωής, το φως τού ήλιου και της σελήνης πού εναλλάσσεται  μαζί με τη μέρα και τί νύχτα, άλλα και κείνες οι στιγμές πού θαρρείς ότι το υπερβατικό σμίγει με το φυσικό  και ένα νεύμα άλλης τάξης μάς γίνεται οικείο και φανερό .Έφυγε ο παπά Γεράσιμος μα κανείς μας δεν τον ξέχασε, γιατί όλοι μας έχουμε μικρές ιστορίες αγάπης από τη ζωή και την δράση του  σε μας στοάς γύρω μας ,την ανυπόκριτη ταπείνωση του ,την υπακοή του στους  κανόνες, την γλυκύτητα και την  ανυστερόβουλη παρουσία του. Αυτός «κονταρομαχούσε» με την ψυχή του για είναι αυτός ο «ταπεινός δούλος» ο «υπηρέτης» του πλησίον του. Τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα συμπαράστασης ,πίκρας ελεημοσύνης ΑΓΑΠΗΣ. Έκλεψε αυτός ο παπάς ,αυτός ο άνθρωπος ,ο γίγαντας της αρετής ,κατάφερε σιωπηλά μα σταθερά τις καρδιές μας.  Κανένας άλλος δεν ξέρω να τα κατάφερε τόσο επιτυχημένα και με στόχο την «δόξα του Θεού».

Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος καλόγερος  υπήρξε ό Μάκης ο Φωκάς , «ο παπάς των φτωχών»  που κατάφερε να μάς αφήσει διαμάντια και στις περιοχές της ενασχόλησης του, στην ανυπόκριτη αγάπη για τον πλησίον και στην λευιτική και στην υπηρεσία στη Εκκλησία και τώρα που έφυγε οι αρετές του αυτές θα αποκτήσουν μεγαλύτερη άξια σε μας σαν παράδειγμα προς μίμηση και μετάνοια.

Το δυστύχημα είναι ότι εν μέσω τού χάους της νεοελληνικής κοινωνίας, εν μέσω των κρίσεων και των προβλημάτων ,ο Μάκης μας «έφυγε» .Τώρα που ήταν απαραίτητος.                                                                                      I

Ό Μάκης μας  είναι ό αγαπημένος μας  λείπει από τα σπίτια όλων μας αφού έγινε ένας από μας  ,όπως λείπουν οι οικείοι μας  και  μας  βάζει αντιμέτωπους, με την πίστη  μας  την χριστιανική, με το χρέος απέναντι  στο Θεό και τούς ανθρώπους.

Μας λείπει η οικεία προσφώνηση «παιδάκι μου» το χαμόγελο του.

Στον απολογισμό του 2915 παρακαλώ ας εντάξετε και το δάκρυ μας για τον αγαπημένο μας «παπά των φτωχών τον Γεάσιμο Φωκά.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

25/12/2015 

Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ

Παρουσία εκατοντάδων πιστών τελεσθηκε η χειροτονία του νέου εψηφισμένου Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.

ΑΞΙΟΣ 

ΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ  ΔΕΣΠΟΤΑ

 

Η ΕΚΛΟΓΉ ΕΠΙΣΚΌΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΆ

Η ΕΚΛΟΓΉ ΕΠΙΣΚΌΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΆ

ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΙ Η ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ ΕΧΕΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ
Δυστυχώς η πρόωρη και τραγική απώλεια του αγαπημένου μας κυρού Γεράσιμου Φωκά ,οδηγεί σε λίγες μέρες σε νέα εκλογή επισκόπου στην πολύπαθη Μητρόπολη της Κεφαλλονιάς. Η εκλογή του κυρού Γεράσιμου Φωκά άργησε υπερβολικά και αφέθηκε για απώτερο χρόνο και αυτό υπήρξε μέγα λάθος με το δεδομένο οτι ο κυρός Σπυρίδων απείχε λόγω της υγείας του επί μακρόν στην άσκηση των καθηκόντων του. .Δεν γνωρίζω τους υποψηφίους και έτσι δεν έχω άποψη η προτίμηση μου εξαντλήθηκε στον μακαριστό Γεράσιμο. Θάθελα μόνο να θυμίσω απλώς πώς στις 2 Μαΐου 1984 εξέλεξε η Ιεραρχία της Εκκλησίας Μητροπολίτη Κεφαλληνίας τον επίσκοπο Νεοχωρίου κ. Σπυρίδωνα Καλαφατάκη, παραμερίζοντας τον επίσκοπο Ανδρούσης κ. Αναστάσιο Γιαννουλάτο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας και καθηγητή Πανεπιστημίου( τι ντροπή !!) που τόλμησε να πάρει μέρος στις «προκατασκευασμένες» εκλογές, και πήρε μόνο 16 ψήφους έναντι 47 του κ. Καλαφατακη .Στην ίδια εκλογή παραμερίσθηκε την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή ο εκλεκτός συμπατριώτης αρχιμανδρίτης κ. Γεράσιμος Καλλιβωκάς , που εθεωρείτο σίγουρος για τον επισκοπικό μας θρόνο.Δεν θέλω να θυμίσω τα όσα προηγήθηκαν με τα γεγονότα του Αγίου μας που και πάλι το νησί υπέφερε σε εκκλησιαστικό επίπεδο . Ελπίζω να τους φωτίσει το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!

Προκήρυξη ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΟΡΑΤΙΟ NELSON ΣΤΟΥΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΥΣ

Προκήρυξη 

ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΟΡΑΤΙΟ NELSON ΣΤΟΥΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΥΣ 

(Οκτώβριος 1798)

ANTONIS PANAGIOTIS ARGYROS·ΚΥΡΙΑΚΗ, 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

Ο Οράτιος Νέλσον (αγγλική: Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, 1st Duke of Bronté, δηλ. Οράσιο Νέλσον, 1ος Υποκόμης Νέλσον, 1ος Δούκας του Μπροντέ, 29 Σεπτεμβρίου 1758 - 21 Οκτωβρίου 1805) ήταν Βρετανός ναύαρχος του Βασιλικού Βρετανικού Ναυτικού, που αναδείχθηκε από τα επιτεύγματά του κατά την περίοδο των Ναπολεοντείων πολέμων "θρύλος των θαλασσών".Ο ναύαρχος Nelson έδρασε κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Πράγματι, μετά την καταστροφή του γαλλικού στόλου στη ναυμαχία του Νείλου τον Αύγουστο 1798, η Ρωσία και η Τουρκία με την συγκατάθεση της Αγγλίας αποφάσισαν να συστήσουν ρωσοτουρκική συμμαχία εναντίον των επεκτατικών βλέψεων του Ναπολέοντα στην Ανατολή. Εκμεταλλευόμενες την δυσαρέσκεια των κατοίκων των Ιονίων Νήσων για τους Γάλλους, ο ρωσοτουρκικός στόλος υπό τον ναύαρχο Ουτσακόφ, ξεκίνησε από τα Κύθηρα, τον Σεπτέμβριο του 1798, την κατάληψη των Επτανήσων. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Nelson, από τη Νάπολη της Ιταλίας, σύμμαχος των Οθωμανών και των Ρώσων, στέλνει προκήρυξη στους κατοίκους των Επτανήσων, προτρέποντάς τους να υψώσουν την αγγλική σημαία για να αποφύγουν να βρεθούν «για το ερχόμενον χειρότερα από τους ξένους γείτονάς σας».

 

Η προκήρυξη αυτή του Nelson κατά πάσα πιθανότητα έγινε με δική του πρωτοβουλία, με το σκεπτικό ότι τα Ιόνια νησιά σίγουρα δεν θα έπρεπε να μετατραπούν σε βάσεις μιας μόνιμης παρουσίας του ρώσικου στόλου στη Μεσόγειο, ενώ θα ήταν χρήσιμα σαν βρετανικό προτεκτοράτο στην περιοχή. Τελικά πάντως ο ρωσοτουρκικός στόλος ολοκλήρωσε την κατάληψη των Επτανήσων στις 20 Φεβρουαρίου 1799. Με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, στις 21 Μαρτίου 1800, η Επτάνησος Πολιτεία αυτονομήθηκε υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης και την προστασία των θρησκευτικών δικαιωμάτων των κατοίκων της, από τον Αυτοκράτορα της Ρωσίας. 

Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε το πρώτο ημιαυτόνομο ελληνικό κρατίδιο 21 χρόνια πριν από την επανάσταση. Τη διακυβέρνηση των νησιών ανέλαβαν οι πρόκριτοι με την καθιέρωση συντάγματος που ονομάσθηκε «Βυζαντινόν».

Οι Αντώνιος Καποδίστριας και Νικόλαος Σιγούρος ανέλαβαν ως εντολοδόχοι της Πύλης να εφαρμόσουν το σύνταγμα στα νησιά της Επτανήσου Πολιτείας.  

Με την συνθήκη του Τιλσιτ (7.6.1807) η Επτάνησος παραχωρείται στην Γαλλία και η Επτάνησος Πολιτεία καταλύεται .Τό Οκτώβριο του 1809 τα Επτάνησα καταλαμβάνονται από τον Αγγλικό στόλο και αρχίζει η ΒΡΕΤΑΝΙΚΉ “¨ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ” (1809-1864)

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

4/10/2015

ΠΗΓΗ: 1.- Ναυτική Επιθεώρηση May 28, 2014 - Tεύχος 572,σελ 21 επ .2.http://www.haniotika-nea.gr/i-naftiki-sillogi-tou-horatio-nelson-sto-naftiko-mousio-kritis/#ixzz3nXXqChWt 3.-Οράτιος Νέλσον Βικιπαίδεια 4.-Σπ. Βερύκιος "Ιστορία των Ηνωμένων Κρατών των Ιονίων Νήσων" σ.22 5.-Χαραλ. Νικολάου "Διεθνείς Συνθήκες" σ.43, 45. 6. Περιοδικό Ναυτική Ελλάς τεύχος 983 Σεπτέμβριος 2015 σελ 51-52 7.«Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη» Η Συλλογή του Ναυάρχου Nelson 8.-Γεωργίου Μοσχόπουλου “Ιστορία της Κεφαλονιάς” τόμος β σελ 36 επ

 «ΗΝΩΜΕΝΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ» – «ΕΝΙΑΙΟΝ ΚΡΑΤΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΝ»

5 Νοεμβρίου 1815…

ΟΙ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΙ ΣΤΟΜ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821.

“Κι αν δεν κόπτει το σπαθί μου,

κι η αιχμή του δεν τρυπάει,

η ψυχή δεν λησμονάει.

Πως επλάσθη ελληνική.

Των εχθρών μισώ τα δώρα.

Δεν τα θέλω. Ας τα κρατήσουν.

Τους μισώ κι ας με μισήσουν.

Προτιμώ την φυλακή».[1]

Στις 5 Νοέμβριου 1815. η Αγγλία και η Ρωσία υπογράφουν στο Παρίσι ειδική συνθήκη, σύμφωνα με την οποία τα Επτάνησα τίθενται υπό την «προστασία της Αγγλίας» με την ονομασία Ηνωμέναι Πολιτείαι των Ιονίων Νήσων. Ετσι άρχισε η «Αγγλοκρατία»[2]στα Επτάνησα που τελείωσε με Ένωση με την Ελλάδα  το 1864 H Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων η οποία περιλαμβάνει την αγγλική και την σημαία της Επτανήσου Πολιτείας.

Μετά από την παραίτηση του Ναπολέοντα (1814) και τη συνθήκη του Παρισιού (1815), τα Ιόνια Νησιά αποτέλεσαν «ενιαίον κράτος ελεύθερον και ανεξάρτητον» με την επωνυμία «Ηνωμέναι Πολιτείαι των Ιόνιων Νήσων» (Ιόνιον ή Ιονικόν Κράτος) με έδρα την Κέρκυρα και κάτω από τη άμεση και «αποκλειστική προστασία» της Μεγάλης Βρετανίας. Τα νησιά ρύθμιζαν την οργάνωσή τους ύστερα από την έγκριση της «Προστατεύουσας Δύναμης». Ένα πολιτικό σχήμα που διήρκεσε μέχρι την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, το 1864. Ο Καποδίστριας ,ως αντιπρόσωπος της Ρωσίας, συνετέλεσε αποφασιστικά στην δημιουργία του κράτους αυτού και απέτρεψε την αξίωση της Αγγλίας σε άμεση προσάρτηση των Επτανήσων σαν αποικίας της. Ότι δεν επέτυχαν οι Άγγλοι με την συνθήκη το επέβαλαν με την βία και την τρομοκρατία. και δημιούργησαν ένα «προτεκτοράτο»

Μετά την υπογραφή της συνθήκης, (5 Νοεμβρίου 1815) η Αγγλία έστειλε διοικητή-αρμοστή στα Επτάνησα τον  στρατηγό Θ.Μαίτλαντ (Thomas Maitland), ο οποίος επέβαλε μέσα σε κλίμα ουσιαστικής κατοχής το σύνταγμα του 1817, που καθιέρωνε τυπικά το κοινοβουλευτικό πολίτευμα στο Ιόνιο Κράτος και διατηρούσε την ομοσπονδιακή μορφή του κράτους. Στην ουσία όμως όλες οι εξουσίες περιέρχονταν στον αρμοστή και πολλά από τα συνταγματικά δικαιώματα, που ο λαός των Επτανήσων είχε αποκτήσει με τη σύσταση της Επτανήσου Πολιτείας, καταργήθηκαν. Δικαίωμα ψήφου είχαν οι «ευγενείς[3]» και οι εισοδηματίες και κάτοχοι πανεπιστημιακών πτυχών και όχι ο λαός  Αυτό το πολιτικό σχήμα, η τυπική ανεξαρτησία υπό την «προστασία» των Άγγλων, ήταν στην πραγματικότητα η πιο σκληρή αποικιοκρατία[4]. Ο μέγας Ριζοσπάστης και αγωνιστής Π. Πανάς[5]  έγραψε ότι το Σύνταγμα του 1817 ήταν « εντεχνον πολιτικόν κατασκεύασμα χαλκευθέν  εν μέσω φοβεράς τρομοκρατίας  υπό του αρμοστού Μαιτλάνδου  και εμπαικτικώς «Σύνταγμα του 1817» τιτλοφορηθέν εδέσμευε  χείρας τε και πόδας  του Ιονίου λαού και παρέδωκεν αυτόν εις την αυθαίρετον εξουσίαν του αρμοστού ,ούτινος η διαταγή απετελει τον ανώτατον του μικρού εκείνου κρατους νόμον» [6]

Το μέγα έγκλημα των Άγγλων ήταν  μεταξύ πολλών ότι το 1819  «πούλησαν» την Πάργα στον Αλή Πασά των Ιωαννίνων  έναντι 150.000 λιρών στις 17/5/1817.[7] Περίπου τέσσερεις χιλιάδες Πάργιοι, «εγκαταλείπουν την πόλιν, παραλαβόντες μόνον τα ιερά οστά των προγόνων των· (κατά την συναφθείσαν συμφωνία οι Πάργιοι δεν εδικαιούντο να πάρουν ουδέ φύλλον δένδρου)»...... ,μετανάστευσαν στα Ιόνια Νησιά και κυρίως στην Κέρκυρα. Εκεί ενεπόθεσαν σε διάφορους Ναούς προς φύλαξη, τα κειμήλιά τους, με την ελπίδα της επιστροφής αυτών στην πρέπουσα θέση τους μια μελλοντική ημέρα απελευθέρωσης της πατρίδας τους. Η αισχρή πράξη ξεπουλήματος των Άγγλων κατηγορήθηκε σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και έδωσε αφορμή σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες να απεικονίσουν την φυγή των προσφύγων[8]. Η πρώτη σημαντική καταγραμμένη εξέγερση γίνεται από χωρικούς της Λευκάδας το 1819[9] Παρόμοια επεισόδια, με αφορμή ένα εκκλησιαστικό ζήτημα, ξέσπασαν στη Ζάκυνθο, όπου έσπευσε από τη Μάλτα ο Μέτλαντ για να αποκαταστήσει την τάξη. Υποκινητής της εξέγερσης θεωρήθηκε ο Αντώνιος Μαντινέγκος, που καταδικάστηκε σε 12ετή φυλάκιση και βαρύ πρόστιμο.


Οι Επτανήσιοι[10] είχαν ενεργή ανάμιξη[11] στην Ελληνική Επανάσταση του 1821[12] Στη Φιλική Εταιρεία εντάχθηκαν και πολλοί Κεφαλονίτες της διασποράς, όπως τεκμηριώνεται από τους ονομαστικούς καταλόγους των Φιλικών. Οι περισσότεροι ζούσαν και δραστηριοποιούνταν στη Μολδοβλαχία και την Κωνσταντινούπολη, όπως οι Παναγής Ροσόλυμος, , Διονύσιος Κοντούρης, Νικόλαος Λυκιαρδόπουλος, ο γνωστός ζωγράφος και αρχιτέκτονας Γεράσιμος Πιτσαμάνος και ο Μεταξάς Βαλλιάνος. Τα μεγαλύτερα ονόματα των Κεφαλλήνων  αγωνιστών είναι αυτά των αδελφών Ανδρέα και Κωνσταντίνου Μεταξά και του Ευάγγελου Πανά. Πριν από την έναρξη της Επανάστασης είχε συγκροτηθεί και δρούσε στην Κεφαλονιά Εφορεία της Φιλικής Εταιρείας, η οποία είχε επαφή με την αντίστοιχη της Αχαΐας. Από τους πρώτους Φιλικούς στο νησί αναφέρονται οι Σπαρτινοί αδελφοί Ηλίας, Ευαγγελος (ως Ευαγγέλης Πανάς  εμφανιζεται στις πηγές) και Δανιήλ Πανάς .. Όλοι αυτοί, αγνοώντας τα τρομοκρατικά μέτρα της Αγγλοκρατίας, εμψυχώνουν τους συμπολίτες τους και εργάζονται θαρραλέα για τη συγκέντρωση και αποστολή χρημάτων και πολεμοφοδίων, για τη στρατολόγηση εθελοντών, για την περίθαλψη και στέγαση των προσφύγων και των οικογενειών τους. Αξιοσημείωτη μάλιστα υπήρξε η συμπαράσταση των Κεφαλονιτών στους Σουλιώτες πρόσφυγες, που είχαν καταφύγει στο νησί μετά την παράδοση της Κιάφας (Ιούλιος 1822). Η επίσημη πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας ήταν φιλοτουρκική, επειδή θεωρούσαν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία μπορούσε να θέσει φραγμό στα επεκτατικά σχέδια των Ρώσων στη νοτιοανατολική Ευρώπη[13]. Οι Άγγλοι[14] βλέποντας την οργανωμένη στρατιωτική και οικονομική  συμβολή των Επτανήσων στον αγώνα κατά των Τούρκων, πήραν σκληρά αποθαρρυντικά μέτρα. Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση, ο Μέτλαντ, προκειμένου να εμποδίσει τη συμμετοχή των Επτανησίων στον Αγώνα, έταξε προθεσμία επιστροφής σε όσους είχαν αναμειχθεί σε στρατιωτικές ενέργειες στην ηπειρωτική Ελλάδα και δήμευσε τις περιουσίες εκείνων που αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Με την κήρυξη της επανάστασης, η αγγλική διοίκηση τις 7 Ιουνίου 1821, δημοσιεύει προκήρυξη[15] με την οποία «Διορίζονται όλοι οι υπήκοοι Ιόνιοι να μην πάρουν κανένα μέρος, μήτε εις βοήθειαν μήτε εναντίον, ούτε του ενός ούτε του άλλου από τους πολεμούντας, είτε δια θαλάσσης είτε διά ξηράς»


Οι Επτανήσιοι και ιδίως οι Κεφαλλήνες αγνόησαν την απαγόρευση. Σημαντική θεωρείται η συμβολή των Κεφαλλονιτών στη μάχη του Λάλα[16] (9-13 Ιουνίου 1821), όταν οι ναυτικοί Γεράσιμος Μουσούρης, Ευαγγελής Πανάς από τα Σπαρτιά, Ανδρέας και Κωνσταντίνος Μεταξάς οργανώνουν εθελοντικά σώματα μαχητών και διαφεύγουν στην Πελοπόννησο. Εκεί ενώνονται με Ζακυνθινούς εθελοντές και συμβάλλουν αποφασιστικά στη νικηφόρα έκβαση της μάχης. Η νίκη των Ελλήνων στο Λαλα σήμανε το τέλος της επιβολής των Λαλαίων στην περιοχή και άνοιξε τον δρόμο για την άλωση της Τριπολιτσάς. Αξιζει να αναφέρουμε ότι ο Πανάς Ευάγγελος είχε περαιτέρω σημαντική στρατιωτική δράση υπήρξε επικεφαλής στρατιωτικού σώματος 150 Κεφαλλονιτών μαζί με τους Γεώργιο Τυπάλδο-Κοζάκη, τον Σπύρο Αμπατιέλο, και Διον. Ορφανό πήρε μέρος στην πολιορκία και παράδοση της Μονεμβασίας 23 Ιουνίου 1821 και του Νεοκάστρου 7 Αυγούστου 1821. Στις 18/7/1821 οι Άγγλοι δήμευσαν την περιουσία του Πανά σε εκδίκηση για την δράση του.

Ο επτανησιακός ριζοσπαστισμός[17], υπήρξε ένα σημαντικό[18] λαϊκό  αντιστασιακό  δημοκρατικό κίνημα, αγνών ιδεολόγων  που στόχο είχε την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα  και ξεκίνησε με την έντονη αντίδραση των Επτανησίων στην αποικιοκρατική και αυταρχική συμπεριφορά των Άγγλων  κατά την διάρκεια της αγγλοκρατίας (1815-1864). γεννήθηκε με την αυταρχική πολιτική των πρώτου Αρμοστή και την στάση του στη Ελληνική Επανάσταση και κορυφώθηκε  με την επανάσταση του Σταυρού το 1848 ,της Σκάλας 1849[19] . Η Φιλική Εταιρεία υπήρξε ο σπόρος του επτανησιακού ριζοσπαστισμού και αγώνες των Επτανησίων στην Ελληνική Επανάσταση έφεραν την ληξιαρχική πράξη γέννηση του χωρίς να λησμονούμε όμως ξεσήκωμα των Λευκαδιτών του 1819 και των Ζακυνθηνών.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

---

[1] Το ποίημα αυτό που χαρακτηρίστηκε ο δεύτερος εθνικός μας ύμνος, έγραψε ο Κεφαλλονίτης ποιητής Γεράσιμος Μαυρογιάννης, το 1848, το μελοποίησε ο Τζαννής Μεταξάς, το 1854 κι ήταν ο ύμνος των Ριζοσπαστών Βλ Χρήστου Βουνά «ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ  Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ  ΑΘΗΝΑΙ 1986»

[2] Βλ. Γ.ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΥ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ» Τόμος  Β’ σελ59-150 εκδ 1988 Αργοστόλι

[3] Δεν είναι παράξενε που στις τοπικές επαναστάσεις οι εξεγερμένοι χωρικοί συνήθως στέφονταν αρχικά στο λεγάμενο «αρχοντολόι» και μετά στους δυνάστες τους Βρετανούς.

[4] Βλ Γεωργίου Αλισανδράτου «Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός επιμέλεια Γ,Μοσχόπουλος εκδ Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, Αργοστόλι 2006

[5] Από τα Σπαρτιά  Κεφαλληνίας

[6] Βλ Σ. Λουκάτος  «Η Επτανησιακή Πολιτική Σχολή των Ριζοσπαστών»  εκδ Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς- Ιθάκης ,ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ 2009

[7] Βλ.   Δ.Κοκκινου «Ελληνική Επανάστασις» Εκδ Μέλισσα, 1974

[8] ΒΛ. Εικόνα: «Oι πρόσφυγες της Πάργας». Έργο του Francesco Hayez, 1831

[9] Ομιλία του εκδότη της Greek News στην εκδήλωση της Ιόνιας Πολιτιστικής Ομοσπονδίας, για την επέτειο της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα, Κυριακή 31 Μαΐου, Πολιτιστικό Κέντρου Αγίου Δημητρίου Αστόριας. Πηγή http://www.greeknewsonline.com/?p=10543

[10] Βλ. Τσιτσέλης « Η Κεφαλληνιακά Σύμμικτα»Αθήνα  , 1904

[11] Βλ. Λουκάτος Σπ., « Κεφαλονίτες και Θιακοί , μαχητικοί πρωτοπόροι κατά την Επανάσταση  στη Μολδοβλαχία» Κεφαλληνιακά Χρονικά ,τα Α , (1976) σ 51-63,

[12] Βλ. Π Χιώτης, « Ιστορία του Ιονίου Κράτους από της συστάσεως αυτού μέχρις Ενώσεως» ( έτη 1815-1864)

[13] Κατά τον ιστορικό C.W. Crawley (The Question of Greek Independence. Α study of British policy in the Near East 1821-1833, Cambridge 1930, p. 5.), οι Άγγλοι υπήρξαν επί τρεις γενεές φιλότουρκοι απλώς και μόνο επειδή μισούσαν τους Ρώσους. Την ίδια στιγμή φοβόντουσαν μήπως αναβιώσει ο γαλλικός κίνδυνος και επιδίδονταν σε περίπλοκους διπλωματικούς ελιγμούς προκειμένου να εξασφαλίσουν ρυθμιστικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο που θα ακολουθούσε μια ενδεχόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

[14] Οι Άγγλοι μάλιστα έστησαν στα Επτάνησα ως και παράρτημα ελέγχου της διακινούμενης αλληλογραφίας που διηύθυνε στο Λονδίνο η αρμόδια υπηρεσία της Lombard Street. Με τον τρόπο αυτόν η Αγγλία ήταν η καλύτερα ενημερωμένη, και λόγω παράδοσης στην οργάνωση των μυστικών της υπηρεσιών,

[15]  Βλ. Προκήρυξη Ιόνιο Κράτος Τ. 23, αριθ. 232

[16] Ο Κωνσταντίνος Μεταξάς στο βιβλίο του "ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ" "ΕΚΔ ΒΕΡΓΙΝΑ" αναφέρει ότι ο Ευαγγέλης Πανάς  ήτο εμποροπλοίαρχος ,ήτο μέλος της Φιλικής Εταιρίας ,πρώτος αναχώρησε με 100 οπλοφόρους για την επαναστατημένη Πελοπόννησο με δυο κανόνια και τους ώπλισε με δικες του δαπάνες και το μετέφερε με το πλοίο του.Ο Πανάς υπογράφει ως συναρχηγός της κατά Λαλαιων εκστρατείας στην σχετική διακήρυξη. Κατά τη μάχη του Λαλα ο Πανάς και Σπαρτινός Ονούφριος Λυκιαρδόπουλος  ηταν υπεύθυνοι του πυροβολικού.

[17] Βλ. Π.Πανά «Ριζοσπάσται και βελτιώσεις εν Επτανήσω»

[18] Βλ Πετρος Πετρατος: (2006)      Επιστημονικό συνέδριο: Η ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα 1864 - 2004, Βουλή των Ελλήνων [εισήγηση]

[19] Βλ Παξιμαδοπουλλου-Σταυριανού ,Εξεγέρσεις της Κεφαλονιας  κατά τα έτη  1848 και 1849 έκδοση  Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών  1980